Bazen bir kaç an
Bir kaç el
Kibrit ateşler....
Işığıyla çakılır kalır, ağır gözler,
O an gibi.
Her şey yanılsamadır biriyle çarpışana kadar,
Sonra adı acıya dünüşür.
Artık heryer acıykende,
Yeniden insan olmak meşakattir.
Kimimizden canla
Kimimizden kanla
Yoklar aldığı nefesleri, kimimizden yaşla.
Böyle çizilir hayali sonbaharlar
Mahallenin cam önü teyzesi
Az önce yanından geçen kasketli dedesi
Birikmişliğin görünmezliği..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder