Sükut!

Güzel sonlar,
Kötü başlangıçlar görünmeye başlamışsa köşelerden
Ve artık usul gülüşlerle vedalar
Yeniden merhabalar hayata.

Hiç kullanmam yüksek sesimi
Küsmelerimi saklarım,bir dahaki çocukluğuma.

Öylece durana aşığım ben

Doğurulduğu andaki acı toprak kokusu siner yakınıma.
Neye nasıl sunulduğunu,
içindeki tüm sürprizleriyle sahiplenip
Olmaya
Olmadıysa,bir daha olmaya

Susana,
Durduğu yerdeki gelenekten oluşan şaşkın sadakatine
Yüksek
Pırıl pırıl
Kimsesiz ve Gereksiz..

Şimdi nasıl çıksın sinmiş fırtınalar,
Geçmiş öfkesi gelecek nefesini düğümleyip nasıl
Göz göre göre
El bile bile nasıl yıksın?

Çekip gitsin en iyisi,hiç görmemiş gibi
Gülüp geçsin aklından sızan muzip bir espri gibi,
Unutsun yağmurla toprağın kardeşliğini
Hiç bir yere yerleştirmeden bedenini
Söylemeden ismini içinden bile
Geçsin Gitsin

Gördükleri yetsin,sessiz Anışlarında.......