Gözlerin ne yalan tanımlar gördü,
Yol ortasında sersefil.
Şahitlikle geçen ömrün,
En çok kendine yalancıydı.
Dikine büyümektense
Rüzgara yenilmeyi seçti.
Söz büyüklükteyse
Kalemin boşluktan düştü.
İnanmasanda meleklerine seslendin,
Görünmez iyilikler diledin.
Hatırlanmaya
Hissedilmeye aktın
O kadar aktın ki,
Duramadın herhangi bir limanda
Tutunamadın,
Koyu yeşil yosunlanmaya.
Belki bir çöl olur bu akıntının sonu
Kurumaya meyilli.
Belki geçtiği yolları ezberleyen
Bir kader kitabı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder